Και οι τοίχοι έχουν αυτιά». Η φράση αυτή, την οποία φαντάζεσαι να ακούγεται ψιθυριστά σε κάποιο γραφείο, παραπέμπει στην κρυψίνοια και τη συνωμοτικότητα, στον φόβο και στην αγωνία μη βγει κάτι «παραέξω», όλα χαρακτηριστικά ενός συστήματος στο οποίο η αποκάλυψη τυχόν ατασθαλιών αποθαρρύνεται, όπου η καταγγελία της διαφθοράς γυρίζει συχνά μπούμερανγκ.
Είναι λοιπόν πανέξυπνη, σχεδόν «σατανική», η χρήση ακριβώς αυτής της έκφρασης υπέρ του σκοπού της πάταξης της αδιαφάνειας και της διαφθοράς στο Δημόσιο.
