Θαυμάζω τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό, σε
όποια κίνητρα κι αν ανταποκρίνονται ή όποια συναισθηματική κατάσταση κι
αν βιώνουν. Έχουν δεξιότητες, αναζητούν και βρίσκουν ευκαιρίες, δεν
φοβούνται την κινητικότητα, αξιοποιούν τον κοινό χώρο και τις εμπειρίες
της Ευρώπης, φτιάχνουν ένα νέο σχέδιο ζωής. Η μετανάστευση των εργατών
γνώσης περιγράφεται ως μία από τις πιο αρνητικές επιπτώσεις της κρίσης.
Όχι άδικα, εφόσον η χώρα και η οικονομία στερούνται πολύτιμο ανθρώπινο
κεφάλαιο. Ωστόσο, μπορούμε να κάνουμε τρεις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις
ως κριτική στις μιντιακές και πολιτικές οιμωγές για το φαινόμενο.